خدايا ! من محمّدم پيغمبر تو و برگزيدهء تو ، خدايا ! پس فراخ كن از براى من سينهء مرا و آسان كن از براى من امر مرا و بگردان از براى من وزيرى از اهل من على را ، و قائم كن به او پشت مرا . گفت ابو ذر : تمام نكرد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اين سخن را تا آنكه نازل شد بر او جبرئيل از نزد اللّه تعالى و گفت : يا محمد ! بخوان . گفت : چه چيز را بخوانم ؟ گفت : بخوان : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ « 1 » . انتهى « 2 » . و وجه عدم احتياج به ذكر اخبار اتفاق خاصه و عامه است بر نزول آيه در شأن على عليه السّلام . [ معناى اولو الامر و ولى ] و وجه دلالت آيه بر امامت آن حضرت آن است كه آيه در شأن على عليه السّلام نازل شده است بعد از آنكه در ركوع انگشتر خود را به سائل داده بود و حصر ولايت شده چنان كه لفظ « انما » دلالت دارد بر خدا و رسول او و اولى الأمر و اين حصر دلالت دارد كه ولى در آيه به معنى اولى به تصرف باشد زيرا كه حصر ولى به معنى ناصر و محب مطلق با آنكه آيهء : وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ

--> ( 1 ) . مائده ( 5 ) : 55 . ( 2 ) . دربارهء اين حديث بنگريد به : طرائف سيد ابن طاوس : 48 - 49 به نقل از تفسير ثعلبى ، و نيز الاربعين ، محمد طاهر قمى شيرازى : 104 - 105 ، نهج الايمان : 136 - 138 ، كشف اليقين : 119 به نقل از مصادر متعدد .